Economic Impact of Remittance

Positive effects:

• Household income and poverty: raises consumption, education and health spending and has reduced poverty.
• External sector: the largest source of foreign exchange; it finances the large trade deficit and keeps the current account and balance of payments in surplus, building foreign exchange reserves.
• Banking: inflows through formal channels raise deposits and liquidity, supporting lending.
• Government revenue: imports financed by remittance generate customs and VAT revenue.

Negative effects and risks:

• Consumption and import dependence: much is spent on imported goods, widening the trade deficit.
• Dutch disease: inflows can raise prices and the real exchange rate, hurting agriculture and export competitiveness.
• Labour shortage and weaker domestic production.
• Vulnerability to shocks in destination countries and oil prices.
• Informal channels (hundi) create AML and revenue risks.

Policy response: encourage formal channels, remittance savings accounts and foreign employment bonds, and channel remittance into productive investment.

Monetary Policy 2082/83 reported that in the eleven months of 2024/25 remittance inflows rose 15.5% in rupee terms (12.7% in US dollars), Nepalis leaving for foreign employment (new and renewal) rose 11.4% to 760,391, and because remittance growth outpaced imports, both the current account and balance of payments were in surplus.

सकारात्मक प्रभाव:

• घरायसी आय र गरिबी: उपभोग, शिक्षा र स्वास्थ्य खर्च बढाउँछ र गरिबी घटाएको छ।
• बाह्य क्षेत्र: विदेशी मुद्राको सबैभन्दा ठूलो स्रोत; ठूलो व्यापार घाटा पूर्ति गरी चालु खाता र शोधनान्तर बचतमा राख्छ र विदेशी विनिमय सञ्चिति बढाउँछ।
• बैंकिङ: औपचारिक माध्यमबाट आउँदा निक्षेप र तरलता बढ्छ र कर्जा प्रवाहमा सघाउँछ।
• राजस्व: विप्रेषणबाट हुने आयातबाट भन्सार र मूल्य अभिवृद्धि कर उठ्छ।

नकारात्मक प्रभाव र जोखिम:

• उपभोग र आयातमा निर्भरता: धेरै रकम आयातित वस्तुमा खर्च भई व्यापार घाटा बढ्छ।
• डच डिजिज: मूल्य र वास्तविक विनिमयदर बढ्दा कृषि र निर्यातको प्रतिस्पर्धा क्षमता घट्छ।
• श्रमशक्ति अभाव र स्वदेशी उत्पादन कमजोर।
• गन्तव्य मुलुकका धक्का र तेलको मूल्यप्रति संवेदनशीलता।
• हुन्डी जस्ता अनौपचारिक माध्यमले सम्पत्ति शुद्धीकरण र राजस्व जोखिम।

नीतिगत उपाय: औपचारिक माध्यम प्रोत्साहन, विप्रेषण बचत खाता र वैदेशिक रोजगार बचतपत्र तथा विप्रेषणलाई उत्पादनशील लगानीमा लैजाने।

मौद्रिक नीति २०८२/८३ अनुसार आर्थिक वर्ष २०८१/८२ को एघार महिनामा विप्रेषण आप्रवाह रुपैयाँमा १५.५ प्रतिशत (डलरमा १२.७ प्रतिशत) बढ्यो, वैदेशिक रोजगारीमा जाने (नयाँ र पुनः) नेपाली ११.४ प्रतिशतले बढेर ७,६०,३९१ पुगे र विप्रेषण वृद्धि आयातभन्दा बढी भएकाले चालु खाता र शोधनान्तर दुवै बचतमा रहे।