Deposit Collection Auction

Deposit collection auctions let NRB absorb liquidity without needing securities in its portfolio, which makes them easier to use than reverse repo when surplus liquidity is large.

How it works: NRB announces the amount and tenor (for example 7, 14, 28 or 90 days or longer), banks bid the rates at which they will deposit, NRB accepts bids up to the target amount, and at maturity returns the deposit with interest.

Link to the corridor: before the SDF was formalised as the floor, the fixed deposit collection rate served as the corridor's lower bound; Monetary Policy 2082/83 still refers to the deposit collection rate as the lower bound.

Effect on banks: deposits that NRB collects from a BFI through open market operations count as a liquid asset for the SLR (Directive 13).

NRB used deposit collection auctions heavily in 2081/82 to mop up surplus liquidity.

निक्षेप संकलन बोलकबोलबाट राष्ट्र बैंकले आफूसँग सुरक्षणपत्र नभए पनि तरलता खिच्न सक्छ, त्यसैले अधिक तरलता ठूलो हुँदा यो रिभर्स रिपोभन्दा सजिलो हुन्छ।

प्रक्रिया: राष्ट्र बैंकले रकम र अवधि (जस्तै ७, १४, २८, ९० दिन वा बढी) घोषणा गर्छ, बैंकले निक्षेप राख्ने ब्याजदर उल्लेख गरी बोल कबोल गर्छन्, राष्ट्र बैंकले लक्ष्यसम्मका बोल स्वीकार गर्छ र अवधि सकिएपछि ब्याजसहित फिर्ता गर्छ।

करिडोरसँग सम्बन्ध: मौद्रिक नीति २०८२/८३ ले निक्षेप संकलन दरलाई करिडोरको तल्लो सीमा भनेको छ।

बैंकमा असर: खुला बजार कारोबारअन्तर्गत राष्ट्र बैंकले संकलन गरेको निक्षेप वैधानिक तरलता मा तरल सम्पत्तिका रूपमा गणना हुन्छ (इ.प्रा. निर्देशन नं. १३)।

२०८१/८२ मा अधिक तरलता खिच्न राष्ट्र बैंकले निक्षेप संकलन बोलकबोल व्यापक रूपमा प्रयोग गर्यो।